============================================================

570 كتاب الصيدنة فى الطب المحلب يجلب منها حبه ودهته وليس فى نواحى كرمان غير ذلك. قيل: المحلبه شجر الضرو و هذا تصحيف الصرود و بخوارزم(3) و بخارا شجر يكنف و يصغر ساقه وله ثمر احمر حامض مز يؤخذ قشره، وهو خلوقى (4) ، و يلف على السهام دون نصولها للزينة يسمى البرود و ببخارا المحلب لان نواه لايغادره وه يغش به حفى الدخن (5) ابن ماسويه: بدله لوز مقشر.

1. در ترجمه فارسى مقصود از «مقارع» را كو بين گازران دانسته است.2. ظاهرا همان قريهآ جوز است كه به گفته ابن حوقل (ص 314) از آن تا جيرفت يك مرحله راه است. 3. تفصيل راجع به زينت دادن چوبههاى تير در بخارا و خوارزم در ذيل «اجاص» در همين كتاب نيز آمده است.

4. مقصود رنگ پوست درخت مذكور است. در ذيل «اجاص»: *وهى حمر». گ. اضافه از ذيل (ااجاص» 974 مداد :6نى ديسقوريدس: المعمول من دخان خشب الصتوبر مع ثلثه صمغه 9. مرو لب11) يا با لق 611ل16 المطلق منه ينبت بكل موضع وورقه مستطيل حادالطرف خشن يضرب رائحتهه الى رائحة القيصوم وله نور اكهب على قصبته كنور الشاهسفرم، ومنه مايزرعه وا فى البساتين فيكون نوره اقل كهوبة وهو المرماحوز و بزر كليهما اصغر من جه (17اب) الشاهدانج مفرطح من جانب وبزره بالهندية مروبج الحاوى: القهلمان (1): هو اربعة انواع : الاردشيران21لحو ميردارون(3) و درامك(7) ، وهو الابيض ، و مرماهويه، و منه نوع يسمى ميشبهار. ابوحنيفة: الزغبر والزبغر المرو وهو بارض العرب كثير برى وهو المرو الدقاق الورق ولاادرى اهو مروماحوز ام شيره.

1. اين نام در همين موضع در الحاوى (ج 21 ص 518) و در بسيارى از مواضع ديگر در الحاوى

Страница 630