428
[بهظ]
بَهَظَهُ الحِمْلُ يَبْهَظُهُ بَهْظًا، أي أثقله وعجز عنه، فهو مَبْهوظٌ. وهذا أمرٌ باهِظٌ، أي شاقٌّ.

1 / 428