============================================================

432 كتاب الصيدنة فى الگب 716حفص 37212 .ل1ق10 01615 يا 15 1181 26ل اوريباسيوس: قيقيديس و بالرومية قيسوس (1) و يالسريائية افصى و ايضايه ميشى (2). جالينوس: قيقيس (3) و بالفارسية مازو و بالترمذية سكفس و بالبخارية سكوك(2) . حمزة: مازن شير. قال مازن(5) هو العفص والبسباس (6) و لبنه. ديسقوريدس: العفص من ثمار شجر البلوط و غيرالنضيج صغير و فيه هاه مجذر كالققد وهو تقيل رزين غير متقوب و منه خفيف املس متقوب و مالم ينضج افضل. و قال ابوالروح(7) شعر: و خقيق لك ان تطعم عفصا وهو معكوس والوان يلبس جنبا ك الذى مقلو به طوسه فهذا لك مطعوم و هذا لك ملبوسه ابن ماسويه: العفص والجفت والكزمازج جوز الاثآل والقرظ والهليلج وحب هة لآس و حب الداذى و قشر الرمان.

1. چتين است در اصل. وظاهرا بايد «قيقوس» باشد (رجوع به عنوان يونانى). آ. در اصل: «مليش» رجوع شود به كوو250 كه در آنجا به خط سريانى ميشا، ميشى است. 3. در اصل ر چنين است. مقايسه شود با شماره (1). 4. در لغتنامهآ فولرس: «سگول». 3. در يرهان قاطع: «مازون». 6. ظاهرا بايد «شير، باشد زيرا تفسير «مازن شيره است. 7. اين شخص از شعراى وه يتيمه است و نام او در آنجا ايوروح (يدون الف و لام بر سر روح) ظفربن عبدالله الهروى است. در. شعر ابو الفتح بستى كه در وصف او آمده است نيز ابوروح است: «ابوروح ادام الله يمزه الد اذا اتبرى للخصم عره». سه شعر مذكور در متن در يتيمه نيز ذكر شده است. مقلوب عفص «صفع» ايس گردتى) است و مقلوب طوس «سوط، (تازيانه) است.

717. عفار .ا 0ع0 01105ا82 ابوحنيفة: شجرة تشبه الغبيراء الصغيرة و نورها كنورها.

Página 492